Potrzebuję Ciebie

Post Agnieszki

Widzę Patryka na forum. Gdyby odezwał się napisałabym post. Zaglądam, co jakiś czas na Nasza Klasę z nadzieją na nową widomość. Patryku potrzebuję Ciebie. Marzę o paru słowach od Ciebie o napisaniu paru słów do Ciebie. Milczę…Czekam…aż odezwiesz się pierwszy.

Znów zabolało mnie to, co Jacek mówi innym o mnie. Znów nie mogę zrozumieć, dlaczego kłamie? Chce grać pokrzywdzonego? Podświadomie usprawiedliwia siebie? Dlaczego stał się ostatnio taki miły? Kogo oszukuje, mnie, czy tamtą dziewczynę? Przecież nie musi tego robić, jest wolny, nie musi opowiadać historyjek o niedobrej żonie. Dlaczego miesza w to dzieci? Mam nadzieję, że nie wpadną na pomysł podczytywania postów taty. To byłby dla nich cios. Jak może opowiadać, że boi się, że pozbawię go mieszkania? Teraz ja, gdy czytam o tym, że powinnam go spłacić, obawiam się, czy nie zostanę kiedyś na lodzie? Dopisałam Jacka, jako współwłaściciela, więc połowa mieszkania jest jego. Przestał mi dawać pieniądze na życie. Może to pierwszy krok? Jakoś sobie radzę. Przecież muszę, nie będę prosić o parę groszy, nie chcę słuchać, o tym, że nie stać nas na kurs z chemii córki, na angielski dzieci… Piszę artykuły, daję korepetycje, żeby tylko doba trwała trochę dłużej.

Patryku ty zawsze byłeś wobec mnie uczciwy. Mogłeś wiele spraw zataić, albo po prostu przemilczeć, mogłeś wykorzystywać moją naiwność. Nigdy tego nie zrobiłeś. Wiem, że teraz, gdy rozmawiam z Tobą w myślach, rozmawiam bardziej z moim wyobrażeniem Patryka niż z prawdziwym Patrykiem. Wiem, że wymyśliłam sobie Ciebie, na podstawie tych chwil, które spędziliśmy razem, na podstawie dawnych i teraźniejszych listów, spojrzeń, gestów. Jednak, gdy rozmawiamy przez telefon, gdy spotkaliśmy się w kawiarni, odnalazłam w Tobie to, co zdawałoby się jest tylko moim wyobrażeniem.

Widzę Ciebie na forum… Odezwij się! Proszę, choć o parę słów!