Odezwij się

Post Agnieszki

O wiele łatwiej pisać scenariusze, niż te scenariusze przeżywać…W książce można przewidzeń koniec, skreślić zły fragment. W życiu wypowiedziane, czy napisane słowo dociera do odbiorcy. Nie można wyciąć jak w edytorze treści niepotrzebnie powiedzianych. Trzeba przyjąć konsekwencje istnienia słów, które nie powinny zaistnieć, myśli, które powinny zostać myślami, domysłami, nadziejami. Literatura staje się nieciekawa, kiedy wszystko ujawnia. Rzucamy książkę, Gdy przewidujemy jak skończy się. Podobnie bywa w życiu…

Patryku! Wiem za dużo napisałam, za dużo myśli ujawniłam Przestraszyłam Ciebie? Szkoda, podobały mi się nasze sieciowe pogaduszki. Cieszyłam się, że jesteś gdzieś w sieci. Trochę rozmarzyłam się, ale cóż złego jest w marzeniach? Chciałam spędzić z Tobą, choć chwilę w Realu… Oboje mamy swoje światy, swoje życie i nigdy nie zamierzałam tego psuć. Wróciłam do przeszłości, ale tylko trochę, bo równocześnie nie opuszczałam obecnego świata. Moje marzenia są bardzo realistyczne. Tego nauczyło mnie życie. Nauczyło mnie też skrytości, ostrożności, lecz… zapomniałam o ostrożności wypowiadanych słów pisząc do Ciebie. Czy straciłam całkiem kontakt z Tobą? Pewnie tak. Trudno. Sam mnie ośmieliłeś swoimi postami, ale pewnie nie zdawałeś sobie z tego sprawy.

Jest jeszcze jedna opcja. Obrazisz się, jeśli to napiszę. Nie widzieliśmy się dwadzieścia lat. Zapomniałeś, że Agnieszka, nie ma postury modelki. Moja krótsza noga, nie jest widoczna, gdy stoję, chodzę po górach, ale jest…. Może uświadomiłeś to sobie? Nie napiszę o tych przemyśleniach. Jeśli są moimi kompleksami zranię Ciebie, jeśli są prawdą i tak nie mają znaczenia.

Napisałeś kiedyś dedykację do “Małego Księcia”, dedykację, która wiele razy dodała mi siły. Pamiętasz lisa, który powiedział, że będzie się cieszył widokiem zboża na polu, bo kolor kłosów przypomina mu kolor włosów Małego Księcia? Ja też cieszę się, gdy pomyślę o Tobie, gdy z nadzieją wchodzę na strony Naszej Klasy.