Nie chcę Ciebie skrzywdzić

Post Patryka

Podczytywałem blog Agnieszki…Agnieszko, dlaczego wciąż wątpisz w moje intencje? Nie piszesz mi o tym, tylko czasami zadasz pytanie, które boli, źle zinterpretujesz słowa. Moja sytuacja w Polsce jest daleka od ideału, wciąż nie jestem ustabilizowany, nie wiem, co z Pawełkiem. Tyle razy o tym pisałem Tobie. Pracuję raz na południu, raz w Warszawie i tak w kółko. Czasami miałbym ochotę rzucić wszystko, przyjechać do Ciebie i „wybić” Ci z głowy wszelkie, niedowiarkowe myśli. Też marzę o Tobie…Chciałbym, abyśmy mieli dla siebie chwilę, a właściwie nie jedną chwilę. Marzę, by Ciebie przytulić…Tęsknię…Póki nie rozwiążę swoich spraw, nie ustabilizuję się, nie mogę w żaden sposób wkraczać w Twoje życie. Nie chcę Ciebie skrzywdzić. Oj Agnieszko, Agnieszko! Kocham Ciebie..Tak chciałbym to Tobie powiedzieć.

Post Agnieszki

Szukałam jakiegoś wiersza i znów sięgnęłam po „Kaskaderów Literatury”.  Kolejny raz przeczytałam Twoją dedykację. I nagle, zauważyłam słowo, którego przedtem nie widziałam, a może tak bałam się, że go nie ma, że nie potrafiłam go dostrzec. Napisałeś:  mojej kochanej kaskaderce życiowej. Zamiast szukać poezji kilka razy czytałam dedykację. Wiem, że o wiele więcej znaczą Twoje decyzje, Twój stosunek do mnie. Analizując, to wszystko, nie powinnam mieć wątpliwości. Jednak zawsze je miałam. Zawsze w głębi duszy nie zgadzałam się z Tobą, choć rozum mówił, że postępujesz mądrze, słusznie. Tak samo jest teraz. Wiem, że masz rację, że po pierwsze musisz poukładać, swoje sprawy, potem …pomyślimy o sobie, o tym, aby nasze uczucie nikogo nie zraniło. Masz rację, że nie potrafię myśleć o sobie i gdy widzę, że kogoś krzywdzę, wybieram jego dobro. Możliwe, że będą musiały nam, wystarczyć wirtualne spotkania. To i tak lepsze niż rozmowy z Patrykiem w wyobraźni.